Μετά το θάνατο του Νίκου, με επισκέφτηκε η Όλια. Φορούσε την εκρού καμπαρντίνα - ή καπαρτίνα; - και φαινόταν από μέσα πιο ψηλός, ο γυμνός λαιμός της. Πήγαμε για φαγητό. Μιλήσαμε για τα γεγονότα. Φαινόταν σκεπτική κι όλο έγερνε το κεφάλι της πότε από δω, πότε από κει σα να το βάραιναν οι σκέψεις που έκανε πριν αποφασίσει να τις μοιραστεί μαζί μου. Κάπνιζε πολύ κι όλο κοιτούσε μακριά, τον κόσμο έξω από το παράθυρο. Ξέρεις τι μου έχει καρφωθεί περισσότερο; , μου είπε, με μια υποψία πικρού χαμόγελου, λίγα λεπτά σιωπής αφότου κοιταζόμασταν χωρίς να μιλάμε. Αυτές οι κάλες σε κείνο το βάζο... Έβαλα το χέρι μου πάνω στο δικό της, σε μιαν ένδειξη του ότι καταλάβαινα πολύ καλά τι μου έλεγε. Κοιτούσε το πιάτο χωρίς να το βλέπει. Κίνησε λίγο το χέρι της, σε απάντηση, και τα δάχτυλά μας μπλέχτηκαν το ένα μέσα στο άλλο.