Οχι, καλά είμαι, έστειλα μάλιστα κι ένα μήνυμα το βράδυ. Μπορεί να μην έφτασε. Σου μεταφέρω τη θέα: πορτοκαλί τέντες στο βάθος και βρεγμένες, έτσι που να έχουν πάρει μιαν απόχρωση βρώμικου καφέ. Θα'θελα να'ξερα ποιος είχε την αρχική φαεινή ιδέα να μπαίνει τέτοιο χρώμα τέντας στις πολυκατοικίες - για να μη θυμηθώ κι εκείνο το πράσινο, σε όλες του τις αποχρώσεις. Βγαίνει και σε μπλε, για τους Νεοδημοκράτες ίσως. Τα μωρά στα καρότσια μπήκανε μέσα με τη βροχή - ένας ακόμη λόγος που μου πηγαίνει αυτό το φυσικό φαινόμενο. Όταν έχει ήλιο ξεμυτίζει το τρίδυμο μεγάλοι-μωρά-τάπερ στο πάρκο και δεν ακούς τίποτε άλλο παρά τσιρίδες. Μετά τη βροχή τα πουλιά στα πεύκα πιάνουν κουβέντα πιο έντονη από πριν - μάλλον θα σχολιάζουν πόσο μουσκεύτηκαν κι αν κανένα ξέρει πότε θα ξαναβρέξει. Το μελωδικό τιτίβισμά τους, πολύ διακριτικό, το παρομοιάζω με την αίσθηση μαλακτικού στ' ατίθασα μαλλιά μου - ισιώνει μπούκλες και νεύρα. Από το κατάφυτο μπαλκόνι μπορώ πλέον να απολαμβάνω μια κάποια διακριτικότητα αν και η πιο κοντινή πολυκατοικία απέχει αρκετά μέτρα μακριά. Πήρα άλλη μια καμέλια και κάτι που τα λένε impatiens και φαίνεται πως ανυπομονούν να βγάλουν λουλούδια στο τέλος του χειμώνα. Μάλλον γι αυτό τα λένε έτσι - δική μου η εξήγηση. Εδώ και καιρό κοιμάμαι και ξυπνάω στον ίδιο τόπο, στο μέρος που σου έχω πει ότι θέλω να είμαι. Αν κάνεις ησυχία ακούς τη θάλασσα και ο αέρας, όταν παίρνει να σουρουπώνει και φυσάει κατά δω, μυρίζει κοπριά, άχυρο και βρώμη. Ξέρω αυτή τη γη σπιθαμή προς σπιθαμή, τα κίτρινα χωράφια και τα δέντρα που κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα. Σε λίγο θα με πεις Δροσίνη, οπότε σταματώ εδώ για να σε ενημερώσω για κάτι πρακτικό: αυτό που έστειλα γύρισε πίσω χωρίς να με ενημερώσουν για ποιο λόγο κι έτσι στο ταχυδρόμησα, εκ νέου, από άλλο κατάστημα. Μόλις το λάβεις, πες μου.