Ταξιδέψαμε πολύ μακριά, σ'ένα μέρος που δε φαίνεται καλά-καλά ούτε στο χάρτη.Ο Μαρκιανός μού έδειξε έναν ψαρά που κάθε πρωί, αφού έχει βγει για την καθημερινή του δουλειά στ 'ανοιχτά της θάλασσας πηγαίνει, πιάνει με τα χέρια του ένα συγκεκριμένο χταπόδι - το λέει Άρη - το σηκώνει ψηλά, το φιλάει, του δίνει δωράκι δυό-τρία μικρά ψάρια και το ρίχνει πάλι μέσα στο νερό. Από τότε που τον έκανε φίλο, λέει, δε μπορεί να φάει χταπόδι γιατί είναι σα να προδίδει το φιλαράκι του. Επειδή δεν έχουν φωνή, συνεχίζει, σημαίνει πως δεν σκέφτονται ή πως δεν αισθάνονται; Ισχυρίζεται ότι ο Άρης εμφανίζεται κάθε φορά που ακούει το συγκεκριμένο καϊκι να πλησιάζει και πως τον περιμένει. Κάθε φορά που συναντώ ψαράδες ή τους βλέπω από μακριά, κουκκίδες στη ρυτιδωμένη θάλασσα τα ξημερώματα, θυμάμαι τις ενσταλάξεις, τις ανώνυμες θεϊκές. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει και όλοι τους έχουν μεγάλα δόντια, κιτρινισμένα από το ξεχασμένο τσιγάρο στο στόμα τους, κι ένα παιδικό χαμόγελο στο πρόσωπο. Κάθε που πας να φωτογραφήσεις, κοιτάζουν από συστολή κάτω ή κάνουν πως τακτοποιούν τα καλάθια ή τα δίχτυα στο καϊκι. Όταν σταματάει η φωτογράφηση σού δίνουν το χέρι και μετά μας κερνάνε ούζο και μεζέδες της θάλασσας. Γύρω υπάρχουν πάντα γάτες που περιμένουν - συνήθως μαύρες και ασπροκόκκινες, δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα τέτοιες μπαίνουν στο πλάνο.Τον καλύτερο ύπνο τον κάνεις στην παραλία, καλά προφυλαγμένος, με το κύμα να σκάει απαλά και το ρόδινο ξημέρωμα να σου κεντρίζει τα βλέφαρα. Ένα αεράκι σχεδόν απόκοσμο φυσάει τότε. Μυρίζει ρίγανη και θυμάρι από τα διπλανά βουνά. Κρυώνεις λίγο αλλά ζεσταίνεσαι καθώς τα μάτια υγραίνονται από τον αέρα και βλέπουν θολά. Στα γυμνά πέλματα η άμμος είναι ευχάριστα κρύα. Καμιά φασαρία. Μόνο κανένα περίεργο πλιπ-πλοπ μέσα από τη θάλασσα - ψαράκια που αναπηδούν; - να διακόπτει το φλοίσβο. Εδώ θα επιστρέφουμε.