Περπατούσαμε τη Νικηφόρου Ουρανού και στο μυαλό μας είχε κολλήσει το ρήμα numσ -  με τι πτώση άραγε να συντάσσεται. Προηγουμένως μιλούσαμε εκτενώς για τη σφαγή στο Μπεσλάν, λίγα χρόνια πριν και ,οπωσδήποτε, το θέμα συζήτησης σίγουρα δεν είχε ενδιαφέρον παρά μόνο για μας  και μια που το είχαμε κιόλας ανοίξει το συνεχίσαμε. Θυμάμαι μια κυριούλα που φώναζε πως τα παιδιά που σώθηκαν τής  ζητούσαν συνέχεια νερό -πιτς!,numσ! - η ομηρία στο κλειστό γυμναστήριο με τους 40 βαθμούς και τους ανθρώπους σωρηδόν τα είχε αφυδατώσει. Να πιούν,να πιούν! Αυτά τα παιδιά έγιναν μάρτυρες δηλαδή; - ρωτάω, όχι για να μάθω στ' αλήθεια την απάντηση όσο για να συνεχίσουμε την κουβέντα, ούσα σίγουρη πως θα πεις ναι, με βεβαιότητα. Μαλώνουμε μετά για το ποτό και το ρόλο του στις αυξημένες τρανσαμινάσες, στις τιμές που δείχνουν ότι πηδάς συστηματικά το συκώτι σου γιατί είναι το δικό σου συκώτι και σε τελευταία ανάλυση ό,τι θες το κάνεις αν δεν έχεις πουθενά να δώσεις λογαριασμό. Ο καθένας διαλέγει το θάνατό του, όταν έχει την επιλογή να το κάνει. Μετά τρέχει να σωθεί, αν μένει κάποιος χρόνος, μια διορία. Μιλάμε γενικά.  Με ρωτάει τι γράφω στο blog - πράγματα ακατανόητα και καθόλου ενδιαφέροντα για ένα τρίτο μάτι, απαντώ, με μιαν άγρια αίσθηση ευχαρίστησης που πηγάζει από την ηθελημένη καλλιέργεια της μοναχικότητας. Ιδιωτεύουμε. Περπατάμε δίπλα-δίπλα και με τα χέρια στις τσέπες. Κοιτάζω μπροστά αλλά δεν κοιτάζω. Και τότε λέω σα να απαγγέλω, έτσι ώστε να μην ξέρει αν αυτή είναι δική μου φράση, γεννημένη μόλις, ή παράθεση από κάπου: ... και τώρα έχω έναν αβάσταχτο πόνο και μια πληγωμένη ψυχή. Παραξενεύεται, φαίνεται πως προσπαθεί ν' ανασυντάξει την πρόταση στο μυαλό, επαναλαμβάνοντάς την σιωπηρά σα για να μαντέψει την προέλευσή της, και μετά το μόνο που ακούγεται είναι οι πατημασιές των ξερών φύλλων κάτω από τις σόλες μας.