Απλές, καθημερινές κινήσεις που κάνουν οι άνθρωποι με αγάπη όσο ζουν, δεν ξέρουμε ποτέ πώς θα επιλεγούν να εγγραφούν ως δώρο και θα εκφραστούν μ' ένα χαμόγελο ή συγκίνηση στη μνήμη εκείνων που τις δέχονται ή που τους τις αφηγούνται πολλά χρόνια μετά. Ξημέρωναν τα γενέθλια μιας γιαγιάς που συμπάθησα μέσα από διηγήσεις χωρίς να είναι η δική μου.
σκεψου προσωπικοτητα δυνατη που θα πρεπει να ειναι καποιος/α ωστε να κραταει τον πρωταγωνιστικο ρολο σε διηγησεις και να αγαπιεται μεσα απο αυτες..
ΑπάντησηΔιαγραφήζηλευτη!
Ναι και είναι αυτές οι κινήσεις που σου μένουν, εντυπώνονται στο μυαλό και στη συναισθηματική πλευρά μας..
ΑπάντησηΔιαγραφήευχαριστώ για τα σχόλια.Δεν έχω να συμπληρώσω κάτι,εγώ.
ΑπάντησηΔιαγραφήσυμβαίνει ακόμη κι όταν η διήγηση δεν είναι αληθινή, όπως μία ιστορία ένα βιβλίο, όταν αγγίζει αφήνει αυτή τη γλυκιά αίσθηση..
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλή μου Μάργκο,
ΑπάντησηΔιαγραφήσυμβαίνει κι αυτό.Αυτή πάντως ήταν η πραγματική γιαγιά ενός φίλου.
η επιμονή της μνήμης αφήνει έντονα το αποτύπωμα της μόνο στο μαλακό μαξιλάρι της ευαισθησίας σαν τη δική σου (γιατί στου κουνγκ- φου την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα)
ΑπάντησηΔιαγραφήdawkinson,
ΑπάντησηΔιαγραφήεγώ ήξερα και άλλη βερσιόν:"πάρε την πόρτα και φύγε",κάτι τέτοιο.
Ωραίο,το κουνγκ-φου.
Να 'σαι καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήYannis Petsas,
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ.Κι εσύ.
Φοβερό σκίτσο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠού το ήβρες;!
Όμως αν σού "συστήσουν" κάποιον μέσα από διηγήσεις, τότε, μάλλον, θα συγκρατήσεις όλη την πληροφορία που σού δίνεται, επειδή καθοδηγείσαι.
Και είναι πληροφορία πολύ λιγότερη από όσο στην γνωριμία διά ζώσης.
Idom
Idom,
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο σκίτσο,το "ήβρα"(sic)- ηύρα το σωστό,παιδί μου! - σερφάροντας στο Ίντερνετ.
Όσο γι αυτό που λες,ισχύει ότι έχουμε μια περιορισμένη αντίληψη για ένα άτομο όταν δεν το γνωρίζουμε προσωπικά και ακούμε μόνο γι αυτό.Όμως,και πάλι,ισχύει ότι είχα συμπαθήσει πολύ αυτή τη γιαγιά.