Με οδήγησε στο εσωτερικό, όταν είχαμε ήδη βραχεί. Άναψε τη λάμπα, εκείνη με το χλωμό πορτοκαλί φως και τα σχέδια στο καπέλο. Είχα γυρισμένη την πλάτη προς το παράθυρο. Δε με έβλεπε στο πρόσωπο. Μάλλον κατάλαβε ότι επιθεωρούσα τον κήπο, όσο μπορούσα να δω. Όμορφα είναι, είπα χαμογελώντας. Μην εμπιστεύεσαι τίποτα, είπε, συνεχίζοντας την κουβέντα από κει που την αφήσαμε. Να, ακόμη και τα λουλούδια μπροστά σου, ορισμένα τουλάχιστον, σαρκοβόρα είναι.
Παντού παγίδες, ε;
ΑπάντησηΔιαγραφήΑκόμη και στο πιο όμορφο: μέρος, συναίσθημα, παιχνίδι..
Τα φαινόμενα απατούν...Πολλές φορές, δυστυχώς (ή ευτυχώς)...
ΑπάντησηΔιαγραφήΗφαιστίωνας:
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαγίδες δεν ξέρω,ασχήμιες ίσως περισσότερο.
Kovo voltes...,
συμβαίνει.
Ο αγώνας για την επιβίωση, έχει πολλές μορφές...
ΑπάντησηΔιαγραφήαλλά οι άνθρωποι είναι σαρκοβόροι με συνείδηση...
ο κοσμος ειναι οπως τον βλεπουν τα ματια του καθενος μας...και ειναι αλλοιωτικα ομορφο ενω διακρινεις τα σαρκοβορα ν αναγνωριζεις την εν δυναμει ομορφια τους
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι γω χαιρομαι πολυ που "ξανανταμωσαμε" :)
φιλιαδες
Artanis,
ΑπάντησηΔιαγραφήΑκριβώς αυτό.
Νηφάλια Μέθη,
Οι "φιλιάδες" είναι χιλιάδες φιλιά;
ειναι, ναι
ΑπάντησηΔιαγραφήΝηφάλια Μέθη,
ΑπάντησηΔιαγραφήσ ευχαριστώ,κορίτσι μου.Έχεις και τα δικά μου.
Στάσου. Μιλάμε ακόμα για τον Καλογερά τού προηγούμενου post;
ΑπάντησηΔιαγραφήIdom
Idom,
ΑπάντησηΔιαγραφήΑκριβώς γι αυτόν μιλάμε.