2/9/17

ηρεμολόγιο




"Το πρόβλημά μου είναι απλό" - είπε η κυρία Μ., αξιολογώντας έτσι, εκ των προτέρων, τη σοβαρότητα του θέματος και ανεβάζοντας κι άλλο ψηλά τον πήχυ. "Θέλω να με συγχωρήσει το παιδί μου, αν του έχω κάνει κάτι, γιατί τώρα γέρασα και δεν πολυθυμάμαι και όλα όσα έχω κάνει... ".Σκέφτηκα να ρωτήσω αν η μνήμη της είναι επιλεκτική και θυμάται μόνο τα καλά, οπότε για τα "κακά" θα είχαμε ένα θέμα ανάκλησης αλλά δίστασα γιατί μπορεί και να παρεξηγούσε την ανάγκη διευκρίνισης - πιθανόν να την εξελάμβανε ως ειρωνεία. Το έλαβα όμως υπ 'όψιν μου γι' αυτό που λέμε " εν ευθέτω χρόνω". Κοίταξε έξω από το παράθυρο για αρκετή ώρα τον φοίνικα σα να προσπαθούσε να μαζέψει τις σκέψεις της για να μου πει ό,τι ήθελε ή σα να έκανε πρόβα στο κεφάλι της αυτά που θα μου έλεγε πρώτα. Όμως αυτό τώρα έμοιαζε με ερμηνεία δική μου και προσπάθησα να μην της επιτρέψω να με απασχολήσει άλλο. Μετά τη βαριά σιωπή που γίνεται ακόμη πιο βαριά μην ξέροντας τι συμβαίνει ακριβώς στο μυαλό του άλλου πρότεινα το γνωστό, σε παραλλαγή ": όταν θα είστε έτοιμη θα μπορούσατε να μου μιλήσετε περισσότερο γι' αυτό;" , που, σε αυτήν την περίπτωση ήταν και το πιο ενδεδειγμένο, καθώς δε γνώριζα απολύτως τίποτε για το θέμα. Έκανε ένα συγκαταβατικό νεύμα, χαμογέλασε κάπως με πικρία και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια της. Της έτεινα το κουτί με τα χαρτομάντηλα καθώς κάθεται στο αναπηρικό καρότσι, το τραπεζάκι που ακουμπούσε τα πράγματά της ήταν σχετικά μακριά της και δεν υπήρχε μεγάλο εύρος κίνησης. Αποφάσισε να συνεχίσει: " δουλεύει στην Ευρώπη αλλά συνεχώς μετακινείται, άλλες φορές στις Βρυξέλλες, άλλες στη Γερμανία άλλες στην Ελβετία. Είναι πολυάσχολος...". Αυτό το τελευταίο σκέφτηκα να το χρησιμοποιήσω και τελοσπάντων να το έχω κατά νου όταν θα ερχόταν ίσως στο προσκήνιο το γιατί δεν την επισκέπτεται. Από την κατάληξη του επιθέτου κατάλαβα ότι πρόκειται για κάποιον γιο και τη ρώτησα πώς τον λένε. "Μάλλον είναι κάτι απλό, μου είπε με φυσικότητα και ίσως μια υποψία ενοχής, αλλά αυτή τη στιγμή δεν το θυμάμαι, το όνομά του, και ταράζομαι". "Δεν πειράζει, απάντησα αμέσως σα να ήταν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου αυτό που μόλις είχα ακούσει, είμαι σίγουρη ότι θα το θυμηθείτε σε λίγο...". Της χαμογέλασα με σιγουριά και μου ανταπέδωσε το χαμόγελο. Τότε το μυαλό μου πήγε - δεν ξέρω γιατί - στους τρεις τους, στις καρέκλες απέναντί μας, όταν μας έκαναν μάθημα και μας μιλούσαν. Κι ήταν αυτό κάτι που μου έδωσε κουράγιο και ηρεμία...

2 σχόλια:

  1. Καλημέρα! Καλό φθινόπωρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό φθινόπωρο και σε σένα, αγαπητή Hermine, σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή