29/7/17

"υποστατικό"




Εκείνη την ημέρα μού έδωσε ένα σημείωμα που έγραφε τη διεύθυνση του γραφείου: Σίνα 2. Δεν ήμουν σίγουρη για την εξώπορτα ούτε τι υπήρχε στο 1 ή στο 3, από μνήμης, αν και τη Σίνα την ήξερα όπως το σπίτι μου - που λένε. Έσκυψα να δω το σημείωμα καλύτερα αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι το έκανα μάλλον γιατί είχα μιαν αίσθηση ντροπής -  συστολή, καλύτερα. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και ήταν σα να συνεννοηθήκαμε, άλλωστε αυτό το κάναμε συχνά, κάθε φορά που είχαμε μια συνάντηση. Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό η λέξη " υπόσχεση" και άρχισε το μυαλό μου να τραβά το δικό του μονοπάτι, όπως κάθε φορά που δυσκολευόμουν να μαντέψω την πρόθεση του απέναντι. Μια υπόσχεση βρίσκεται πάντα κάτω από τη σχέση, ήταν σα να επανέλαβα στο μυαλό μου, κάπως σα να του υπενθύμιζα να το κρατήσει αυτό ως σημείωση, γι' αργότερα που ίσως θα χρειαζόταν να το ανασύρει. Ο καιρός ήταν χλιαρός και κανένα ιδιαίτερο καιρικό φαινόμενο δεν μπορούσε να σταθεί δικαιολογία ώστε να το φέρουμε στην αρχική συζήτηση που, ως είθισται, είναι σχεδόν πάντα άβολη. Χαμογέλασα. Χαμογέλασε και ήταν αυτό που μου άρεσε περισσότερο σ' αυτό το πρόσωπο, σε συνδυασμό με μιαν υπόνοια πονηριάς και υπόσχεσης - αυτής που λέγαμε -  στη σπινθηροβόλα ματιά. Μου έγνεφε με το χέρι να καθίσω στον καναπέ ή σε μια πολυθρόνα, διατηρώντας ακόμη αυτό το χαμόγελο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου