30/6/15

G - M. S

 
 
Μέσα σε όλα, εκείνες τις ημέρες ήρθε ο Guy-Michel. Αφού τον χαιρέτησα και θυμηθήκαμε το πώς είχε εκλάβει το περιστατικό με το ούζο, μου πρότεινε να πιάσουμε ένα τραπεζάκι για να καθίσουμε να μιλήσουμε ήσυχα. Του εξηγούσα και του εξηγούσα και όσο περνούσε η ώρα τόσο ελάφραινα μέσα μου γιατί έβλεπα ότι καταλάβαινε ό,τι του έλεγα. Με άλλα λόγια, του φαίνονταν απόλυτα λογικά όλ' αυτά κι έτσι έπαιρνα κι εγώ αναδρομικά τις απαντήσεις μου μέσα απ' αυτό το καθρέφτισμα. Ήθελε να μάθει για τον καιρό που πέρασε -  έσκυβε να με ακούσει με προσοχή, όπως όταν δύο ισότιμοι συνομιλητές φέρνουν στο τραπέζι τις ιδέες τους. Καθώς του ανακοίνωνα τις προτάσεις κουνούσε το κεφάλι του καταφατικά και όταν ήρθε η ώρα για να συνοψίσουμε έπιασε το τραπέζι με ανοιχτά τα χέρια, σα να ήθελε να το αγκαλιάσει. Ήταν λίγο υγρό στις άκρες, από νερά που είχαν πέσει από το δίσκο. Πήρε το ποτήρι με το υπόλοιπο νερό και το έριξε στο φυτό που φαινόταν να διψάει. Του φάνηκαν όλα σημαντικά και αυτό ήταν το έναυσμα για να συνεχίσω. 

2 σχόλια:

  1. Καλημέρα!
    Τι ωραία αίσθηση αυτή της επικοινωνίας... Πιάνω τον εαυτό μου να την αναπολεί νοσταλγικά, σαν ανάμνηση απο άλλη εποχή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου, Hermine. Φαίνεται πως όλα έχουν την ώρα τους.
      :-)

      Διαγραφή