9/11/14

Αγάπη, μόνο... (και ένα φιλί)

 
 
Μια απίθανα μουντή, φθινοπωρινή μέρα. Έμοιαζε με παρισινή, αν εξαιρέσεις το νερό που δεν έπεφτε σε ψιλές σταγόνες αλλά σε κανάτια. Αγγελόπουλος και Φλώρινα για να σου δώσω να καταλάβεις. Αν ήταν νύχτα, που δεν ήταν, το σκηνικό θα ήταν άνετα από φιλμ νουάρ. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου καθόταν η ξανθιά κοπέλα με το ταψί το παστίτσιο που ήταν ακόμα ζεστό. Το αυτοκίνητο θα μύριζε μετά για ώρες αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μοσχοκάρυδου. Αν πέσει αρκετό στο φαγητό, κάηκες - εκτός κι αν έχεις γερό στομάχι. Τα σκυλιά δεν ακούγονταν αλλά στην πραγματικότητα παραμόνευαν πίσω από το πορτάκι της αυλής, σαν εκείνα τα περίεργα παιδιά που βγάζουν παιχνιδιάρικα τη μισή μουρίτσα πίσω απ' την πόρτα να δουν τον επισκέπτη. Το πράσινο δερμάτινο παλτό έσταζε από τη βροχή μέχρι να μπω. Μια δυνατή μυρωδιά καφέ και δέρματος ερχόταν από μέσα. Αφέθηκα για λίγο σε μια φιλόξενη αγκαλιά, για δευτερόλεπτα. Μετά τοποθέτησα ό,τι είχα φέρει στο ωραίο τραπέζι του γραφείου. Μ' έβαλε να καθήσω κοντά στη τζαμαρία. Η βροχή έπεφτε κατά ριπές - πότε δυνάμωνε πότε λιγόστευε προς το απόγευμα. Από την καρέκλα του σκηνοθέτη έβλεπες το γκαζόν απέναντι, μια ωραία πράσινη ανοιχτωσιά που δε συνηθίζεται στις πόλεις. Κοιτούσα αρκετές φορές κάτω, το πάτωμα, κι αυτό από συστολή ή διάθεση για μια πιο ισότιμη ματιά με τον συνομιλητή. Πολλές ηλεκτρικές συσκευές, λάπτοπ, εκτυπωτής, τηλέφωνα σταθερά, τηλέφωνα κινητά, τηλεκοντρόλ...Βιβλία, χαρτιά, κλειδιά, συρτάρια, τσιγάρα, αναπτήρας. Το αιρ κοντίσιον έβγαζε αφύσικη ζέστη - λίγο να το έκλεινες, πάγωνες. Έπιανε να νυχτώνει. Ένα μελαγχολικό απόγευμα με μισάνοιχτο, φεύγοντας, ουρανό. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, θυμήθηκα μια ατάκα από μια ταινία που με είχε σημαδέψει όταν την είχα πρωτοδεί, στην εφηβεία μου: je t' offre de ce qui existe, ce que je peux de meilleur.
Είναι περίεργο. Τη νύχτα αυτή σε είδα σε όνειρο, πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Μετά τα γεγονότα εκείνου του Αυγούστου. Θυμάμαι ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, άγνωστος χώρος. Κάπως παλιός. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι απαλό σιέλ, λαδομπογιά. Τους θυμάμαι καλά γιατί από' κεί πιάστηκα καθώς έπεφτα κάτω. Δεν ξέρω για ποιο λόγο είχα πάει σ' αυτό το χώρο ούτε με ποιον μιλούσα στην κουζίνα όταν ένιωσα πίσω μου μια παρουσία. Γύρισα το κεφάλι μου και σε είδα. Κρατούσες το όπλο του πατέρα σου και με σημάδευες ακαθόριστα, χωρίς να με κοιτάζεις. Εγώ πάλι, σε κοίταξα στα μάτια. Μετά είδα το όπλο. Ήταν τόση η έκπληξή μου που δεν πρόλαβα να φοβηθώ. Ήσουν σιωπηλός κι ανέκφραστος. Έριξες αμέσως, τρεις φορές. Οι δύο, συνεχόμενες, στη δεξιά μου πλευρά και μια με βρήκε αριστερά. Είχα την αίσθηση ότι οι σφαίρες άνοιξαν μέσα στο σώμα μου σε πολλά μικρά κομμάτια. Σήκωσα τα χέρια, κάπως για να στηριχτώ, κι εκεί ήταν που ακούμπησα στους τοίχους. Ήταν στενός ο διάδρομος. Ένιωσα έντονο κάψιμο και μετά σαν κάτι να διαλυόταν μέσα μου και να έσβηνε. Μου ξαναέριξες και μου φάνηκε τότε σα να σκότωνες και τον εαυτό σου μαζί. Σε κοίταξα με απορία για τελευταία φορά καθώς έπεφτα. Καθώς τα μάτια μου έκλειναν, το τελευταίο πλάνο ήταν ένας άσπρος ουρανός πίσω σου, στο παράθυρο.
 

9 σχόλια:

  1. Απόσπασμα βιβλίου; Μοιάζει.. πάντως..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To πρώτο μέρος, μου άρεσε περισσότερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Hfaistiwnas:

    Όχι. Είναι δύο αναρτήσεις μαζί που αναφέρονται στο ίδιο πρόσωπο, με κάποια χρονική διαφορά.



    @Caesar:

    ΟΚ! Γεια σου,Caesar!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. εγώ το θυμάμαι καλά το δεύτερο κειμενάκι σου από παλιότερα που το είχα διαβάσει. Το πρώτο όχι τόσο. Ωστόσο και τα δύο έχουν το στυλ σου. Έχω επιθυμήσει αυτά τα "μεγάλα σου κείμενα". Μου δίνουν την αίσθηση ότι συνομιλώ με μια καλή φίλη όταν τα διαβάζω. Σου στέλνω χαιρετίσματα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,

    ...με το ωραίο όνομα!
    Σε ευχαριστώ πολύ για όσα λες, σου στέλνω κι εγώ χαιρετισμούς και εύχομαι να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλημέρα!!!
    Το δευτερο μέρος μου έκοψε την ανάσα!.
    Μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις...

    Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Hermine:

    Γεια σου, μετά από τόσο καιρό! Σε ευχαριστώ. Ελπίζω να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος20/11/14

    για εσένα μου μιλάει ο Πουφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Ανώνυμο:

    Παρακαλώ;;;

    Αυτό, αν θυμάμαι καλά, είναι κάτι από Ρακιντζή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή