5/10/15



Κρατούσε στο χέρι ένα σωρό εξετάσεις, από εκείνες που μπαίνουν σε κάτι μεγάλες υφασμάτινες τσάντες, "καθωσπρέπει". Ξέρεις, ψιθύρισε σχεδόν συνωμοτικά πλησιάζοντας στο αυτί μου και ενώ βρισκόμασταν περίπου στον έβδομο καφέ από την αρχή της συνάντησης, ...μου είπαν ότι θα πεθάνω και θέλω να σε ρωτήσω κάτι που δεν στο έχω ρωτήσει ποτέ...αν με αγάπησες καθόλου αυτά τα χρόνια...γιατί θα πεθάνω και πρέπει να το ξέρω, αυτό, αλλιώς θα αναρωτιέμαι. Αυτό, ήθελα να σου πω...τόνισε, στο τέλος, με αμηχανία κι έναν αναστεναγμό ανακούφισης ότι το δύσκολο τώρα πια είχε περάσει - το μπαλάκι  ήταν σειρά μου να δω τι θα το κάνω, τελοσπάντων να πω ό,τι είχα να πω. Εδώ είναι συνήθως η στιγμή που υποτίθεται ότι παγώνει ο χρόνος κι εσύ, χωρίς να ρωτηθείς,  βλέπεις όλη την ταινία από την αρχή, λίγο fast forward ίσως σε σημεία επιφανειακά αδιάφορα και ανώδυνα για να συνεχίσουν μετά σε slow motion οι επικίνδυνες στροφές, οι περιδινήσεις, τα μετέωρα λόγια, η ηχώ από κάτι πολύ μακρινό, κάπου- κάπου συλλαβές κομμένες μόνο, αλλά που σε στοιχειώνουν ακόμα. Και ποιος είναι αυτός ο μεγαλόκαρδος με τη μεγάλη σκιά, ξαφνικά, που είναι ασκαρδαμυκτί έτοιμος να μοιράσει τις ευθύνες και τις αποφάσεις, γονιός του εαυτού σου κι ο εαυτός σου μαζί, μεγαλωμένος και αποφασιστικός,  που ανέβηκε πια σχεδόν στην κορυφή του λόφου και τώρα του αποκαλύπτεται, πανοραμικά, το τοπίο; Πολύτιμος, ο χρόνος. Κι εμείς, πιο σοφοί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου