6/8/13

λόγος ιδιωτικός

 
 
Δε θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι κάποτε θα μου ζητούσες τη φωτογραφία του γιού σου σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, με τόσα να έχουν αλλάξει στο ενδιάμεσο και τον ίδιο να λείπει. Είδα το ποιητικό ντοκυμαντέρ, θα φαντάζεσαι ποιο, και πολύ με συγκίνησε και ο λόγος σου και η εικόνα. Σε όλα αυτά τα χρόνια μετράω τις απουσίες τις εκεί και τις εδώ κι είναι αλήθεια αυτό που μου έγραψες - ότι πολλά μας άλλαξαν. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα τώρα να σε αναγνωρίσω αμέσως μέσα σ' ένα πλήθος ανθρώπων γιατί έχω ακόμη στο μυαλό μου την ανυποψίαστή σου εικόνα με το κίτρινο πλεκτό πουλόβερ εκείνης της μέρας. Ο χρόνος έχει αναγκαστικά παγώσει εκεί όπως και σε κείνα τα δροσερά λουλούδια που έκλεβα από τον κήπο για να σου τα προσφέρω. Θα πρέπει να συνυπολογίσω τις αγωνίες, την πίκρα και τις λύπες στα σημάδια του κορμιού κι ακόμη πιο βαθιά. Δε θα με αναγνώριζες σίγουρα εύκολα ούτε σύ. Όμως το χαμόγελο θα παραμένει το ίδιο, με μιαν ίσως λιγότερο φωτεινή απόχρωση. Σε σκεπτόμουν συχνά όλα αυτά τα χρόνια, με τρυφερότητα. Και σε νοιάζομαι, πάντα. Πες πάντα. Πάντα. Παιδί, παιδάκι με τα καστανά μαλλιά. Σου' μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριάΣου'μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά. Πόσο ταιριαστό...Σε σφίγγω στην αγκαλιά μου.