11/8/13

μικρός Αύγουστος




Ήθελε τρεις γεύσεις παγωτό, όπως παλιά. Η παραγγελία ήταν σαφής. Εύκολο. Μου τα έβαλαν στην ειδική τσάντα με την ασημί επένδυση για παγωμένα. Μια πολυθρόνα στο τέλος του κήπου και διαγώνια, πριονισμένα ξερά κλαδιά κάτω στην είσοδο -  εικόνα που μου θύμισε χειμώνα. Το γκαζόν είχε αρχίσει να ποτίζεται και μύριζε γη. Έφτασα πριν τη δύση, κοντά εκεί. Ένα αστείο με τον γραφικό τελάλη του απογεύματος. Περιμένοντας την ώρα του φαγητού, μικρές συζητήσεις με αγνώστους γι' ανθρώπους που δε γνώριζα. Κόκκινα ποτά με ανθρακούχο νερό στα ποτήρια, σα βυσσινάδα και σα μανδύας. Έτσι που φωτιζόταν το υπόγειο κάτω απ' τα πόδια μας κι εμείς καθόμασταν στο ημίφως, στο μισοσκόταδο, έλεγες πως ήμασταν πάνω σε σχεδία που επιπλέει στο νερό μιας λίμνης και συνταξιδεύουμε. Επιπλέαμε χωρίς τέχνη. Άπνοια και κοντινές φωνές αγνώστων από το δρόμο.Υπό κάποια γωνία,το τρεμάμενο φως των κεριών έκανε τα πρόσωπα τρομακτικά. Παρατηρούσα τα παιδιά - στιγμές-στιγμές ήταν όλο μάτια και σιωπές. Μετά που ξάπλωσαν κουρασμένα, έγιναν πάλι παιδάκια της ηλικίας τους. Η σιωπή έπεφτε ανάμεσά μας σα χοντρή λάσπη και μας τείχιζε. Μπορεί και να μας στοίχιζε - δεν ξέρω. Καταφεύγω σε αυτό που μου είναι οικείο, το λογοπαίγνιο. Σχεδόν τίποτε δεν προμήνυε το μπουρίνι που θα ερχόταν - ο καλοκαιρινός ουρανός έμοιαζε ξάστερος και τόπους-τόπους ροζ και γαλακτώδης. Η μεγάλη κουρτίνα του κήπου άρχισε να χορεύει σαν τρελή στον αέρα και πράγματα του τραπεζιού εκσφενδονίστηκαν σε καλεσμένους χωρίς εκείνοι να προλάβουν να το σκεφτούν ούτε να αντιδράσουν. Από τότε μου έμεινε ένας βαθύς φόβος για το ανέφελο στερέωμα, το χρόνο μηδέν και τη μηδενική βαθμολογία.

4 σχόλια:

  1. Σχεδον υπερφυσικο το σκηνικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Caesar:

    κι όμως...ήταν ακριβώς έτσι και φυσικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κεραυνός εν αιθρία; Ή τα όμορφα μπουρίνια του Αυγούστου; Εγώ πάντως ζεσταίνομαι πολύ, δεν έχω διάθεση για τίποτα και νιώθω τόσο εξαντλητικά μόνη... Δύσκολοι πάντα οι Αύγουστοι για μένα, με ή χωρίς μπουρίνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Hermine:

    Το πρώτο,όπως το είπες...

    Νομίζω πως δε φταίνε οι μήνες για τις απουσίες - ή και παρουσίες- που μας "εξαντλούν",όπως έγραψες...

    Ωστόσο σε καταλαβαίνω και στέλνω φιλικούς χαιρετισμούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή