26/6/12

σκιές



Το ανυπέρβλητο, γιγάντιο και σαρκοβόρο εγώ. Παντού στην τέχνη - κυρίως στην τέχνη - αλλά και αλλού, όπου υπάρχει ανθρώπινη δημιουργία. Ο δημιουργός που επιμένει να υπερβαίνει την όποια αξία του έργου. Η αναπηρία μιας ψυχής που ντύνεται το μανδύα του τόσο σημαντικού. Χαμένος χρόνος ανεπιστρεπτί πάνω από σώματα ή νύχτα, σάρκα που τρέφεται μόνο με σάρκα."Εγκλήματα" κατ'εξακουλούθησιν κατά του άλλου με σκοπό να τραφεί ο "μοναδικός". Και η συνείδηση, σε αγκύλωση, να κοιμάται με εθισμούς και μια ζωή χύμα που παριστάνει τη σπουδαία. Υποτίθεται πως κάτι αναμένεται πάντα αλλά από τη γωνία εκείνη, με μαθηματική ακρίβεια αυτό δε θα φανεί. Καμία ανάταση. Και προφανώς καμία ανάσταση. Μόνο μια απροσδιόριστη νοσταλγία για κάτι ανέκκλητα χαμένο.

2 σχόλια:

  1. Αυτά τα χαμένα όσο και να τα ψάχνουμε.. πάλι χαμένα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Hfaistiwnas:

    ΟΚ,αλλά εσύ δεν εμπίπτεις σε αυτήν την "κατηγορία" που αναφέρεται.Γι'αυτό και σε συμπαθώ πάρα πολύ.
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή