19/5/12

 
Είδα στον ύπνο μου την Όλια. Την είχα ξαναδεί τότε που ήταν στο νοσοκομείο ο Ν.Α αν θυμάμαι καλά. Φαινόταν πιο ψηλή και πιο αδύνατη και φορούσε μαύρο ζιβάγκο με μακριά πράσινη φούστα. Εύθραυστη όπως πάντα και με μια δόση παιδική στο χαμόγελο και στη φωνή. Ήταν κουρασμένη αλλά με μια κούραση γλυκιά μάλλον από την πολλή δουλειά και το διάβασμα που είχε ρίξει τη χρονιά που πέρασε. Στεκόταν στο κατώφλι της πόρτας γέρνοντας νωχελικά το κεφάλι της στον τοίχο. Θέλω να με πας μια βόλτα, όπου να'ναι - μου ζήτησε κι ήταν ένα αίτημα που φαινόταν πως δε μπορούσα να αγνοήσω. Μιλούσε σχεδόν ψιθυριστά και κουρασμένα κι αυτό την έκανε πιο τρυφερή.Το σκυλί πρέπει να ήταν πιο κει, στον καναπέ. Στο δωμάτιο υπήρχε ημίφως - έμπαινε μόνο λίγο μπορντώ φως μέσα από τις χρωματιστές κουρτίνες. Από μακριά της έκανα ένα νεύμα πως όλα είναι εντάξει και της έπιασα το χέρι, εγώ καθιστή - εκείνη όρθια. Ήρθε προς το μέρος μου. Πάνω στο τραπέζι, στο βάζο από το παλαιοπωλείο, ένα λουλούδι μόνο, πολύ όμορφο: μια μαργαρίτα.

4 σχόλια:

  1. Κυλάει ήρεμα σαν καλόγνωμη θάλασσα!
    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι τυχερή αυτή η μαργαρίτα. Δεν είχε τίποτα άλλο τριγύρω σε φυτό; Κι ας ήταν και κάκτος. Θα 'θελα να μου 'να κι εγώ. Σιωπηλά να παρακολουθούσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επισκέψεις στον ύπνο, μερικές τις προτιμώ μόνο εκεί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ:

    Ωραίο αυτό.
    Καλό απόγευμα και από εδώ!



    και πράσινα άλογα:

    μάλλον εμείς είμαστε οι τυχεροί.Φυτό άλλο κανένα δεν υπήρχε.Να είσαι καλά.



    Hfaistiwnas:

    μην το συζητάς!...Επαυξάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή