9/4/12

σκηνές

Αυτό το τοπίο το είχα ξαναπεράσει κάποτε. Μου θύμιζε έντονα μια παλιά μνήμη. Παραμυθιά-Ηγουμενίτσα: η διαδρομή. Όταν κατεβήκαμε μου φάνηκε πως είχα άλλη μια φορά προσγειωθεί εκεί. Γυρνάω στη Λένα ,περπατώντας στην πόλη, και της λέω: κοίταξε τα κτήρια, τη μουσική που ακούγεται, τους δρόμους - δεν είναι σα να είμαστε σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα;! Ακουγόταν στο βάθος μουσική σα χριστουγεννιάτικη. Κρύα μέρα με ήλιο λαμπρό. Η Λένα κοιτούσε γύρω της άφωνη και μαγεμένη, πολύ χαρούμενη - έδειχνε να συμφωνούσε. Αργότερα περπατούσαμε μέσα από εκτάσεις με χωράφια αλλά έπεφτε το σκοτάδι και δε ξεχωρίζαμε καλά τις σκιές των ζώων. Κοίταξε, της έλεγα, μια αγελάδα!,ένα μοσχάρι!,ένα κουνέλι!,μια γάτα! Τα ανακαλύπταμε σιγά-σιγά, περπατώντας, με χαρά. Ξαφνικά γίνεται κάτι σα σεισμός αλλά προτού γίνει τα ζώα εκεί γύρω μάλλον τον προαισθάνονταν και είχαν μια τρομερή ανησυχία.Έτρεχαν πάνω-κάτω ακατάστατα, τα μωρά τους έκλαιγαν. Αρχίζει να σείεται σφοδρά η γη κάτω από τα πόδια μας και το πλήθος, μέσα στο οποίο υπάρχουμε κι εμείς, χωρίζεται κατά άτομα με πόρτες και βρισκόμαστε πολλοί σαν σε ξεχωριστά δωμάτια το ένα δίπλα στο άλλο. Η Λένα βρέθηκε με άλλους στο πίσω ακριβώς δωμάτιο, οπότε και χωριστήκαμε.Τη βρήκα μετά που τελείωσε αυτό καθισμένη, λες και είχε βαρεθεί. Ήμουν κάπως αναστατωμένη αλλά όχι πολύ τρομαγμένη. Καθώς τρανταζόμαστε, ρωτάω το διπλανό μου στα αριστερά, ένα ξανθό Φινλανδό, για ποιο λόγο γίνεται αυτό και γιατί τα ζώα κλαίνε. Μου απαντά ήρεμα, με νόημα:it's dark... Σαν αυτή η απάντηση να ήταν ικανή για να καταλάβω και να εξηγήσω.
Όταν τελειώνει όλο αυτό και ενωνόμαστε πάλι με το πλήθος συναντώ ξανά τη Λένα αλλά έχει πέσει μια χιονοθύελλα στο μεταξύ, ως μια από τις συνέπειες αυτής της ολιγόλεπτης φυσικής καταστροφής.Το έδαφος δεν είναι ολότελα καλυμμένο από χιόνι αλλά κάνει υπερβολικά πολύ κρύο και το τοπίο γίνεται σιγά-σιγά αφιλόξενο. Έπρεπε να προχωρήσουμε γρήγορα πριν αυτό, περνώντας η ώρα, γινόταν πάγος. Δεν είχαμε τα κατάλληλα παπούτσια. Η  περιοχή ήταν κάπου στη Φινλανδία.
Τέλος βρίσκομαι μόνη μου σε ένα μακρύ πράγμα σαν βαγόνια στη σειρά. Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι γύρω, ξένοι. Επισκεπτόμαστε τον χώρο σα να είναι μουσείο. Βλέπουμε ό,τι είναι να δούμε - κάτι σαν παράσταση. Είμαστε όρθιοι και βλέπουμε άλλους όρθιους ανθρώπους να κάνουν κάτι σαν να παίζουν σε θεατρική παράσταση, να έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον. Μετά βγαίνουμε και ξαναμπαίνουμε πάλι στον ίδιο χώρο. Έχει υποτίθεται τελειώσει το έργο, και βλέπουμε τους πρωταγωνιστές και σκηνές από αυτό που μόλις είχαμε δει, από κοντά.Τι έκαναν, πώς το έκαναν,κλπ. Το τρομακτικό ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι που φαίνονταν πριν να αγκαλιάζουν άλλους και να κάνουν έρωτα ήταν στην πραγματικότητα μόνοι τους, αφού αυτοί οι "άλλοι" ήταν κούκλες υφασμάτινες, σαν μαριονέττες, που κρέμονταν από το ταβάνι με αόρατο νήμα. Βλέπαμε από κοντά την προσπάθεια του ζωντανού άντρα να μπει μέσα στη γυναίκα αλλά εκείνη ξέφευγε στον αέρα γιατί ήταν ψεύτικη και ελαφριά - μια υφασμάτινη κούκλα στην ουσία.Το πιο τρομακτικό ήταν πως αυτοί οι "ζωντανοί" ηθοποιοί, ελλείψει οποιασδήποτε άλλης, ανθρώπινης μορφής, σχεδίαζαν στον τοίχο μάτια και ανθρώπινα σώματα και φιλούσαν και αγκάλιαζαν αυτές τις ζωγραφιές σα να ήταν ζωντανές. Κι εμείς ,οι θεατές, δεν το είχαμε πάρει είδηση την πρώτη φορά που τους βλέπαμε ότι στην πραγματικότητα ήταν μόνοι τους. Είχα ένα συναίσθημα φόβου, παρατεταμένου κενού και απογοήτευσης, συνειδητοποιώντας όλο αυτό.
Στο τέλος όλου αυτού του πράγματος, της παράστασης δηλαδή και της στιγμής της αλήθειας,βγαίνουμε από το χώρο με άλλα άτομα. Είμαι μόνη και βλέπω ότι στο βάθος που έχει πολύ κόσμο, θεατές και επισκέπτες, είχε έρθει να με πάρει να φύγουμε η Λένα ενώ δεν την περίμενα.Της λέω να ρίξει μια ματιά μήπως δει τον Νίκο ανάμεσα στο πλήθος. Της τόνισα, για να τη βοηθήσω να τον εντοπίσει, ότι θα φορούσε ένα εκρού πουκάμισο.

3 σχόλια:

  1. Βρε Γωγώ τι όνειρο ήταν αυτό;
    Όνειρο δεν ήταν;;;;;
    Ή μήπως εφιάλτης;
    Δε θα πω, αν και μου αρέσει να ψάχνω πίσω από τα όνειρα την ψυχή και πώς αυτή κάνει εικόνα το είναι της.

    Είναι αργά και θα σου ευχηθώ όνειρα γλυκά!

    Καλή Ανάσταση Γωγώ μου..:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν είσαι μόνη, όμως τελικά, μιας και γίναμε κι εμείς θεατές της αλλόκοτης αυτής παράστασης που μας περιέγραψες. Ίσως είμαστε λιγότερο μόνοι απ' ό,τι πιστεύουμε, κάποιες φορές. Ακόμη κι όταν οι "διπλανοί" μας είναι κούκλες υφασμάτινες. Πολλές σκέψεις μου γέννησε το όνειρό σου το τόσο κινηματογραφικό. Κρίμα που ένα σχόλιο δεν μπορεί να γίνει συζήτηση. Σου εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Margo:

    Είναι από τα όνειρα που σου εξηγούν έναν εφιάλτη που έζησες - θα μπορούσα να πω.
    Καλημέρα και ευχές σε όλους σας!
    Σε φιλώ.



    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:

    Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο...

    Και γιατί να μη γίνει συζήτηση από εδώ;Μπορεί να γίνει,σε συνέχειες.Άλλωστε όποιος βαριέται δεν έρχεται.Κανένα πρόβλημα.Γράψε ό,τι θες.Διαφορετικό βέβαια το "ζωντανό" αλλά έτσι είναι τα blogs.Αυτό δε θα είναι άμεσο,ωστόσο θα είναι πραγματικό.

    Πολλές ευχές και από μένα,Ελευθερία,καλή Ανάσταση!Νομίζω πως είναι η πιο ωραία ευχή,για τον καθένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή