18/9/11

βράδυ Κυριακής

Δεν άργησα να ξεχωρίσω τον σφοδρό ανάμεσα στους υπόλοιπους άντρες του θαλάμου. Μισοκοιμόταν στο πλάι, κάτι καλώδια κρέμονταν μέσα από τη φανέλα.Του χάιδεψα το χέρι απαλά για να μην τον ξυπνήσω απότομα. Μια υποψία υγρασίας είδα στο μάτι, που γρήγορα νότισε και τα δικά μου, αλλά το προσπέρασα αξιοπρεπώς και ασκαρδαμυκτί γιατί αμέσως άρχισε τ' αστεία. Κομμένο το τσιγάρο, Γωγώ, λέει, κομμένο και το σεξ...πάει, δε θα μας μείνει τίποτα στο τέλος. Τον καθησύχασα για το δεύτερο. Άλλωστε αυτός ήταν ανέκαθεν σφοδρός - χώρια που ειναι και το πρώτο αστέρι. Πήγαμε στο υποτυπώδες σαλονάκι, φώναξε και τη γυναίκα του στο κινητό, να'ρθει κι εκείνη να στήσουμε κουβέντα. Είχα να τους δω και τους δύο μάλλον από τον γάμο τους. Ένα γέλιο πάντως έπεσε, για να μην πω δύο:"πολύ χλίδα εδώ,μια χαρά είμαι". Στο τέλος είπαμε τα κλασικά και πως "ό,τι πει ο γιαραμπής" - έτσι είπε ο σφοδρός. Κάναμε την αναδρομή των 15 χρόνων που γνωριζόμαστε και λέγαμε πως χαμπάρι δεν πήραμε.
Πίσω στα δικά μας. Δεν έχω ιδέα τι είδους υπόγεια ρεύματα περνάνε κάτω από το σπίτι - αυτά τα μαγικά φενγκσουϊκά (sic) τα ξέρει καλύτερα η Δέσποινα - αλλά ο ύπνος κολλητά στο πάτωμα είναι μια εμπειρία από μόνη της. Ακόμη και τα όνειρα είναι πιο στρωτά, πιο γειωμένα και ο ύπνος ελαφρύς μέχρι το ξημέρωμα. Κι όσο πιο άδειο το σπίτι, τόσο καλύτερα για το μυαλό - μένει στα βασικά και βρίσκει χρόνο και δρόμο γι' άλλες σκέψεις, πιο ουσιαστικές. Από το δεξί πλευρό βλέπω τις ντουλάπες, από το αριστερό το μπαλκόνι. Και για πρώτη φορά βλέπω τα αντικείμενα από το ύψος που τα βλέπουν οι γάτες μου. Pas mal. Πάντως δε θυμάμαι ποιος από την πολυκατοικία μου έλεγε πως αριστερά της σκάλας υπήρχε ένα πηγάδι παλιά. Είπα σε όλους ότι θα μένω στο Καλαμάκι - δεν ξέρω τι μου ήρθε αλλά εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε μακρινό και εξωτικό. Στο Καλαμάκι λοιπόν ,αδελφές μου, στο Καλαμάκι. Ο χρόνος πολλαπλασιασμένος επί 2. Πού κοιμήθηκες προχθές, πού ξύπνησες σήμερα,πού άφησες την οδοντόβουρτσα. Και σιγά-σιγά το νέο δέρμα που διώχνει το παλιό. Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο / κι αυτό που κάνω ποιος σου το'πε αδυναμία.
Τα Στάρμπακς νομίζω πως έχουν γίνει πιο πλούσια έχοντας σταθερούς πελάτες εμένα για το πράσινο τσάι που δεν το αλλάζω με τίποτα κι έναν μικρό Νικόλα για τον εσπρέσσο τους που - όντως - είναι πολύ καλός. Έτσι που το πάμε, θα πρέπει να σκεφτούν να μας δώσουν κανένα κουπόνι: στα 10 λίτρα προϊόντος το ένα δώρο - κάπως έτσι.
 Σε διαβάζω μέσα από τα γραπτά σου κι έτσι σε συναντώ εκεί καλύτερα, πιο πραγματικό, πιο ήρεμο και με την απόσταση ασφαλείας που σου είναι απαραίτητη. Κι είναι φορές που θέλω να σου σφίξω το χέρι και να σου πω ένα μπράβο γενικά - όχι ειδικά - γιατί καμιά φορά δεν ξέρει τι να κάνει κανείς τόσο συναίσθημα. Κι αισθάνομαι πολλές φορές σαν τον φίλο σου που ήρθε να σε βρει εκείνη τη νύχτα για να είναι παρών στο δικό σου, σημαντικό γεγονός αλλά φώναξε κάποιον να σου πει να βγεις γιατί δεν είχε τα κατάλληλα ρούχα για την περίσταση. Αλλά ήταν εκεί, για σένα.
Πάω για ύπνο. Αρκετά για σήμερα.
Γ.

8 σχόλια:

  1. ..την πρώτη φορά.. που εγιενα ρεζίλι.. μη μπορόντας να εκφρασω τόσο συναίσθημα.. ήταν για ένα μωρό γατάκι.. ιιιιιιιιιιιιιιιι.. είπα.. 25 χρόνια πριν το κάνει σουξε η ζουμπουλία του παραπέντε.. :) :)
    και τι σχέση έχει αυτό;.. από κάπου έπρεπε να κράτηθω κι εγώ.. :) :)
    την καληνύχτα μου :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα! Πόσο χαίρομαι για σένα δεν φαντάζεσαι!!! Αλήθεια!!! Όσο για το πρώτο περιστατικό.. να είναι περαστικό!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολυ τρυφερο και αμεσο...νομιζω στο τελος ο καθενας εμεινε με τη νοσταλγικη γευση μιας αγαπης (τουλαχιστον εγω ετσι ενιωσα..)

    καλη δυναμη...και ομορφο απογευμα!

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. koulpa:

    γεια σου,Koulpa.Καμιά φορά προδινόμαστε και με το να μην εκφράζουμε κάτι.


    Hfaistiwnas:

    Το ξέρω ότι χαίρεσαι!
    Σε ευχαριστώ.


    Νηφάλια Μέθη:

    Καλά κατάλαβες.Αλλά νομίζω χωρίς νοσταλγία.
    Σε ευχαριστώ και καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όντως τρυφερό, απλό και δυνατό γεμάτο συναισθήματα ακόμα και όταν κρύβονται. Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. KOSTAS PAP:

    Με συγχωρείς - τώρα είδα το μήνυμά σου.Τρυφερό,ε;Έτσι είναι.
    Να'σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πέρασα να 'δω τι κάνεις εσύ κι ο Γιάννης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Spyros Vlahos:

    Αγαπητέ Σπύρο,
    Τι έκπληξη!Ευχαριστώ που μας θυμάσαι,όλοι καλά είμαστε.Δεν έχω ακόμα καταφέρει να έρθω Κέρκυρα.Χαιρετισμούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή