8/6/11

Μου λέει ο Βασίλης από το Λέιντεν: "γράφε!" - τι ακριβώς; Θα ήθελα να γράψω για κάτι όμορφο,κάτι που να ξεφεύγει από το μουντό των ημερών.Θα' θελα να γράψω για τους φίλους μου ή στους φίλους μου κάτι αστείο, κάτι που θα έκανε να φύγει αυτό το σύννεφο από πάνω μας. Ακούω τη χροιά της φωνής τους στο μυαλό μου. Περνάει πρώτα έναν τοίχο και έρχεται σχεδόν καθαρή στ 'αυτιά μου. Ονειρεύομαι τις νύχτες πως όλα θα πάρουν μια τροπή που δε θα έχει καμία σχέση με ντροπή ή φόβο.Στη γκρίζα πόλη, περιμένοντας κάτι ή διασχίζοντάς την, σηκώνω τα μάτια ψηλά και μετράω τα σιδερένια κάγκελα των μπαλκονιών, το πώς το πράσινο στις γλάστρες απλώνεται και κρέμεται ή αναρριχάται. Αναρωτιέμαι πώς να περνάει τις μέρες του ένα φυτό στο κέντρο της Αθήνας. Καμιά φορά διαβάζω τις πινακίδες ανάποδα, σε ένα περίεργο παιχνίδι γλώσσας και μυαλού. Οι πεζοί που περπατούν σε δυάδες είναι συνήθως παιδιά από το σχολείο - η ανεμελιά στο γέλιο και το βάδισμά τους με κάνει να τα χαζεύω.Τυχαίνει να συγκινούμαι με το ελάχιστο, όπως μια υποψία λουλουδιού που έχει τις ρίζες του κάτω, στο σκοτάδι ενός ρείθρου, στον υπόνομο. Πώς βρήκε χώρο και πώς είχε το κουράγιο να ανθίσει. Πήγε το μυαλό μου αμέσως στον Ηλιογράφο και στη μηχανή του. Χθες πέθανε στο Παρίσι ο Χόρχε Σεμπρούν και ακούω αυτόματα τον Γιάννη να λέει πως πάλι ψάχνει τα κόλλυβα και να αναρωτιέται πώς και ακόμα δεν έχω κάνει αφιέρωμα στον Ισπανό. Η Ντίμη τραγουδάει μαζί μου με κάθε ευκαιρία τον πρώτο στίχο από το γνωστό επαναστατικό τραγούδι - "κάθε πρωί ξεκινούσαμε..." - από το "κόκκινο τριαντάφυλλο" - και γελάει. Η Λευκή είναι στο μυαλό μου πάντα 18 και αεικίνητη. Ο Θανάσης αρχίζει τα αγγλοελληνικά του και στοχάζεται ό,τι λες με μια διάθεση χιούμορ και λεπτής ειρωνίας που με κάνει να γελάω, ο Δημήτρης που γράφει συνεχώς και σκίζει σκάει στα γέλια που τον παριστάνω, η Μαρία έχει για πολλοστή φορά ΓΟΠ και απελπίζεται, η άλλη Μαρία σχολιάζει την Αλουπεριντίν κατάσταση και ευτυχώς που έχουμε και τη Λάρα για να μας συνεφέρει.
Μεταφέρω από το μπαλκόνι μου αυτό που φαίνεται τώρα από εδώ: ένα κατακόκκινο γεράνι,στο πρώτο βάθος το πεύκο με τα φρέσκα βλαστάρια του σε λίγο πιο ανοιχτό πράσινο από τα παλιά και στο δεύτερο βάθος ένας βαρύς γκρι-πορτοκαλί ουρανός. Έρχεται μπόρα. Βρέχει σιγανά ήδη.

13 σχόλια:

  1. Είχε δίκιο ο φίλος που σου είπε ''γράφε'', είναι ένα είδος λύτρωση κι αυτό, όπως κι η βροχή !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπες και βρες τα πάντα: http://www.123athens.gr/company.php?company2_id=28653

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και δυστυχώς ντροπή ή φόβος ακόμη πλανώνται στη γκρίζα και αγέλαστη πόλη με τους ...καλικάτζαρους α πριονίζουν αλόγιστα

    Είθε το χαμογελο ν' ανθίσει και πάλι σαν τα πληθωρικά γερανια

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. kitrini kordella:

    μπορεί αλλά δε γίνεται πάντα.


    Yannis Petsas:

    Ο αιώνιος Γιάννης..."να ζω να σας θυμάμαι" και τα σχετικά...
    Καλό το σχετικό σου λινκ,αλλά για λίγο πιο μακριά υπάρχει πάντα ο διαχρονικός Μπαμπούλας στη Θεσσαλονίκη.
    Μπουαχαχαχα!(γέλιο βρογχίτιδας,ξέρεις εσύ...)



    @ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ:

    Ναι,μακάρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος8/6/11

    Κυρ.:-"εντ χάου ισ δε ρίαλ λάιφ φρομ δι άδερ σάιντ οφ δε ρίβερ μίστερ Χόρχε;"
    Χ.Σ.:- ....*@@$%^))#(%^(?????
    Κυρ.:-"Ιτσ οκ, ιτσ οκ :)..."

    Μίμης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Μίμης:

    Ναι,πραγματικά φανταστικοί διάλογοι!...
    :)))
    Γεια σου,Μίμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ωραία. Συνέχισε τώρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ioulita
    Κανένας λόγος ανησυχίας.


    Β.
    Χαλλλαρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ανώνυμος9/6/11

    Ναι, φανταστικοί διάλογοι σε ατομικούς κόσμους...κι αν τύχει και "βρεθούμε"...τότε θα είναι κάτι.

    Μίμης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμος9/6/11

    Καλιμέρα σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Μίμης:

    Μόνο κάτι;
    :)


    Ανώνυμος:

    Μια ανορθόγραφη καλημέρα κάνει τον κόσμο ομορφότερο.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ίσως τέχνη είναι να θυμάσαι με όμορφο τρόπο, αυτά που η ζωή σε ανάγκασε να ξεχάσεις. Να πονάς με όμορφο τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή