6/4/11


Μετά το θάνατο του Νίκου, με επισκέφτηκε η Όλια. Φορούσε την εκρού καμπαρντίνα - ή καπαρτίνα; - και φαινόταν από μέσα πιο ψηλός, ο γυμνός λαιμός της. Πήγαμε για φαγητό. Μιλήσαμε για τα γεγονότα. Φαινόταν σκεπτική κι όλο έγερνε το κεφάλι της πότε από δω, πότε από κει σα να το βάραιναν οι σκέψεις που έκανε πριν αποφασίσει να τις μοιραστεί μαζί μου. Κάπνιζε πολύ κι όλο κοιτούσε μακριά, τον κόσμο έξω από το παράθυρο. Ξέρεις τι μου έχει καρφωθεί περισσότερο; , μου είπε, με μια υποψία πικρού χαμόγελου, λίγα λεπτά σιωπής αφότου κοιταζόμασταν χωρίς να μιλάμε. Αυτές οι κάλες σε κείνο το βάζο... Έβαλα το χέρι μου πάνω στο δικό της, σε μιαν ένδειξη του ότι καταλάβαινα πολύ καλά τι μου έλεγε. Κοιτούσε το πιάτο χωρίς να το βλέπει. Κίνησε λίγο το χέρι της, σε απάντηση, και τα δάχτυλά μας μπλέχτηκαν το ένα μέσα στο άλλο.

8 σχόλια:

  1. Λυπάμαι..

    Κάλα είναι φυτό; Δεν το ήξερα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ωραια περιγραφη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σημάδι της ζωής που συνεχίζεται, που ανθίζει κόντρα στον πόνο. Κάλες ε? Ούτε εγώ την ήξερα την ονομασία τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ηφαιστίωνας,
    Ναι,είναι αυτό που βλέπεις στη φωτογραφία.



    από τη "Σωτηρία",σε ελεύθερη απόδοση.


    kovo voltes,
    Τώρα την έμαθες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Nous serons si bien main dans la main"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Caesar,
    Christophe,από τα χρόνια της αθωότητας...το άκουγα συχνά τότε.
    Ευχαριστώ για την ετικέττα "ταινίες",τη βρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. γκαμπαρντίνα, νομίζω.

    για το θάνατο, τι να πει κανείς?

    μόνο να μπλέξει τα δάχτυλά του μπορεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πλήρης περιγραφή και λεπτομέρειες.
    ΟΚ η ζωή συνεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή