Νότα

Ζούσε με τον αδελφό της - ένα, θα λέγαμε, γεροντοπαλίκαρο.Η ίδια θα ήταν τότε πατημένα τα εβδομήντα. Εμφάνιση κλοσάρ,σκισμένες σκουρόχρωμες ρόμπες στραβοκουμπωμένες, κάλτσες ανδρικές μισοτρύπιες, φθαρμένα παπούτσια με φαγωμένες σόλες. Δεν ξέρω αν μπορούσε κανείς να επικοινωνήσει μαζί της, μιλούσε μέσ' απ' τα δόντια της, δεν της έπαιρνες λέξη. Βλέμμα καχύποπτο,έφτυνε τις φράσεις, κάτι παλιομοδίτικες βρισιές.Ένα ον μάλλον φοβισμένο που αμυνόταν στα περιπαικτικά σχόλια κάποιων περαστικών ή γειτόνων."Γεια σου, ρε χαζοΝότα, α ρε Νότα!, τι θέλεις πάλι ρε τρελοΝότα...".Κάποιοι έκαναν λόγο ότι είχε μάλιστα νοσηλευθεί σε μια κλινική στο παρελθόν. Δεν ξέρω καν αν είχαν κάποια λεκτική επικοινωνία με τον αδελφό της.Ήταν σαν αγρίμια που, αν τους πετύχαινες μαζί, θα νόμιζες πως συνεννοούνται περισσότερο με σήματα και νεύματα παρά με κουβέντες. Εκείνος είχε μια δουλειά, μιαν έστω επαφή με τον έξω κόσμο.Η Νότα όμως γυρόφερνε όλη μέρα στην αυλή, φρόντιζε τα φυτά της,τους μίλαγε κιόλας, πότιζε συνεχώς, μου φαίνεται πως θα τη θυμάμαι πάντα με ένα πράσινο λάστιχο. Πού και πού έριχνε μπουκίτσες βρεγμένο ψωμί στα περιστέρια κι έβαζε σε βρώμικα πιατάκια γάλα για τις αδέσποτες γάτες και τους σκύλους.Τα μαλλιά της μακριά και δεμένα σε πρόχειρο κότσο,το στόμα έχασκε κρύβοντας το πολύ τέσσερα-πέντε δόντια.Ίσως γι αυτό δεν καταλάβαινες κιόλας τι έλεγε. Μια χειμωνιάτικη μέρα της ζητήσαμε μια χάρη.Θέλαμε να περάσει το λάστιχο που χρησιμοποιούσαν οι εργάτες στην οικοδομή δίπλα από το σπίτι της, από την αυλή της, για λίγη ώρα.Τελοσπάντων αυτό ζητούσαν οι εργάτες για να διευκολυνθεί η δουλειά τους.Φαίνεται πως της το ζήτησαν με απότομο τρόπο,έτσι όπως την είδαν σαν αγρίμι έξω από την πόρτα της,να παραφυλάει μήπως μπουν μέσα δια της βίας. Κάτι της είπαν,ότι είναι χαζή ή ηλίθια που δεν τους αφήνει, κάτι τέτοιο, δεν ήμουν μπροστά αλλά έφταναν στ' αυτιά μου περίπου τέτοιες κουβέντες.Εκείνη είχε εξοργιστεί και άρχισε να τους κυνηγάει με τη σκούπα και να βρίζει ακατάληπτα. Μου ζητήθηκε βοήθεια και δεν ήξερα πώς να της ζητήσω αυτό που χρειάζονταν οι εργάτες εκείνη τη στιγμή. Πήγα σιγά-σιγά, χαμογέλασα, και εκείνη έκανε ότι είχε κάτσει σε μιαν άκρη της αυλής και ότι έπλεκε κάτι. Με κοιτούσε μέσα από τα γυαλιά της, σα να με μέτραγε με το βλέμμα. Δεν την είχα ενοχλήσει ποτέ ξανά πέρα από μια καλησπέρα-καλημέρα.Καταλάβαινε ότι με έστελναν οι εργάτες και είχε πάρει το αμυντικό της ύφος. Μέσα από τα λιγοστά της δόντια, την άκουγες ακόμα να μουρμουρίζει, σαν το ζώο, έτοιμο να μου χυμήξει."Τι θέλεις τώρα κι εσύ; Ηλίθια, παλιοκόριτσο είσαι, να φύγεις!...παρατήστε με..." - τέτοια έλεγε καθώς την πλησίαζα, κοιτάζοντάς με φόβο και οργή. "Κυρία Νότα....,την διέκοψα,...χίλια συγγνώμη!...". Εκείνη έκανε ότι κοιτάζει ακόμα κάτω, στο πλεκτό της, αλλά φαινόταν καθαρά ότι ήταν αναστατωμένη - αφήστε τους, μη ξεσυνερίζεστε τώρα τα παιδιά! "Μήπως θα μπορούσατε να με εξυπηρετήσετε, σας παρακαλώ δηλαδή, αν σας είναι εύκολο, να περάσουμε το μεγάλο λάστιχο για λίγο από την αυλή σας;" Σταμάτησε να κάνει ότι πλέκει και φαινόταν ακόμα πιο αναστατωμένη.Είχε μείνει στήλη άλατος.Τα είχε χάσει με το πώς της μίλησα μάλλον, το κατάλαβα από τη συνέχεια, είχε σαστίσει μην ξέροντας τι να πει...Δεν είχε προετοιμαστεί γι'αυτό. Και ξαφνικά, χωρίς να μου πει αμέσως ναι ή όχι, με κοίταξε ίσια στα μάτια:"εεεε, για τη γάτα το λεγα!",έσπευσε να μου πει, σα να δικαιολογούσε τη στάση της για πριν."Δεν έβριζα εσένα!".Έκανε πως ψάχνει τη γάτα που υποτίθεται ότι της χαλούσε τα λουλούδια και γι αυτό την έβριζε, τάχα έψαχνε να μου τη δείξει, τη ζημιάρα...Μου χαμογέλασε για πρώτη φορά και..."δεν υπάρχει,καλέ, πρόβλημα!...φέρτε το λάστιχο από δω.Πες τους η Νότα λέει ναι.Εντάξει;"