χωρίς θέμα

Της Αγίας Μαρίνας ανήμερα ήταν η γιορτή που γλύκαινε σχεδόν κάθε χρόνο τον πικρό ερχομό μου στην Ελλάδα, ύστερα από ένα μήνα διακοπών στο εξωτερικό. Και λέω "γλύκαινε" γιατί ξανάβρισκα τα ξαδέλφια μου, τους έδειχνα ό,τι είχα πάρει σε καραμέλλες και τσίχλες, τα μοιραζόμασταν, ξαναβρίσκαμε τα παιχνίδια μας από εκεί που τα είχαμε αφήσει. Κατά τα άλλα ήταν πικρός ο ερχομός γιατί σηματοδοτούσε και το τέλος της ελευθερίας μου. Αργότερα η Μαρίνα έγινε η αγαπημένη μου δύο φορές - τη μία ήταν η Μαρίνα των βράχων, η άλλη η Μαρίνα πράσινό μου αστέρι και μιλώ για τα δύο ποιήματα του Ελύτη και το αγαπημένο του γυναικείο όνομα.Να, έχω τώρα και μιαν άλλη Μαρίνα στο νου, την κόρη του Καραγάτση με το πρόσφατα βραβευθέν βιβλίο της. Τα τζιτζίκια έξω ξανάρχισαν το τραγούδι τους και σε ενημερώνω, Λενούλα - δε θυμάμαι αν στο είπα τις προάλλες - ότι ζουν μέσα στο χώμα για 17 ολόκληρα χρόνια ως κάμπιες. Περιμένουν το φως για λίγο μόνο. Ερωτεύονται, αναπαράγονται, ζουν και πεθαίνουν μέσα σε ένα με δύο μήνες. Κι όλο αυτό άξιζε, φαίνεται, τόσα χρόνια αναμονής. Όταν απελπίζομαι και για να μην ξεχνιέμαι, γυρνώ στη φύση και σκέφτομαι άλλοτε τα τζιτζίκια, άλλοτε την υπομονή του γαϊδάρου, άλλοτε την πίστη και αφοσίωση που βλέπεις στα μάτια ενός σκυλιού.

Δε με νοιάζει η έκταση της ανάρτησης απόψε. Είναι σα να γράφω για μένα. Ας είναι και ασυναρτησίες ή φαινομενικά ασύνδετα πράγματα μεταξύ τους. Το θέμα είναι ελεύθερο, που λέγαμε και στο Λύκειο. Δε με αγαπάς, υπεκφεύγεις! - αν με αγαπούσες όσο λες, θα νοιαζόσουν και θα με έβλεπες ένα χρόνο τώρα, θα συναντιόμασταν, μου έγραψε σήμερα ένα πρόσωπο που λάτρεψα κάποια χρόνια πριν. Πώς να σου εξηγήσω ότι ακόμα νιώθω μεγάλη αγάπη και τρυφερότητα για σένα χωρίς να χρειάζεται πια να σε βλέπω όπως τότε; Βάλε να ακούσεις Τρύπες , τη Γιορτή - είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή και λίγο πιο κάτω αλλάζει και λέει είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή. Κάπου εκεί κινούμαστε όλοι. Ο χρόνος και οι πληγές μάς αλλάζουν άθελά μας, εν αγνοία μας, μας μουδιάζουν - αυτό έχω πάθει. Δεν είναι απαραίτητα κακό. Σου φιλώ το κεφάλι, σε μυρίζω, και χώνω το πρόσωπό μου μες στις παλάμες σου, όπως και τότε, αλλά χωρίς καμία διάθεση ερωτική.Τον τελευταίο χρόνο νιώθω πως με κουράζει η ανούσια ομιλία, όλο και λιγότερο συνομιλώ πραγματικά με τους ανθρώπους. Εγώ, που μπορούσα να μιλάω με τις ώρες με ένα πρόσωπο στο τηλέφωνο. Κάποτε. Τώρα προτιμώ τη γραφή, εκεί συγκεντρώνομαι, ακούω τον εαυτό μου να απαγγέλει από μέσα μου και τα πλήκτρα να χορεύουν κάτω από τα δάχτυλά μου. Βλέπω τα φυτά έξω πώς θέριεψαν,βλέπω τα μάτια των αγαπημένων μου γάτων που έχουν μεταλλαχθεί σε σκυλίσια, όλο στοργή και αφοσίωση.Πίνω ένα παγωμένο τσάι, χαϊδεύω απαλά τους υδρατμούς που κυλάνε σαν ιδρώτας από πάνω προς τα κάτω στο ποτήρι, ακούω ένα κομμάτι κλασικής μουσικής και όλα αυτά μου φτάνουν,νύχτα Παρασκευής. Χαίρομαι που κανείς δεν ενοχλεί αυτή την ησυχία, που δε βιάζει την ηρεμία. Μήπως παίρνω ληγμένα; Να θυμηθώ να ελέγξω την ημερομηνία λήξεως στο φάρμακο πριν πέσω για ύπνο.